Op 5 oktober vierde ons koor het twintig jarig bestaan (uitgesteld vanwege Corona) Met speciaal voor het jubileum geschreven teksten op bekende wijsjes, met een optreden van Roland Vonk, die vertelde over de geschiedenis van Ketelbinkie en met een vrolijk spel door Esther en Tim Stolk. Ook daarbij werd weer veel gezongen.

Kom ook bij ons zingen!

Roland Vonk
ZACHTMOEDIG EN BETROUWBAAR
Ik had me weer eens voor iets laten strikken. Een praatje houden bij het twintigjarig bestaan van het Rotterdams Smartlappenkoor Mag Geen Naam Hebben. Koorlid Kees Plaisier – ooit directeur van het OorlogsVerzetsMuseum Rotterdam – had me gevraagd, en zeg dan maar eens nee.
 
 
Ik dacht: ik houd een verhaal over een nummer dat op het repertoire van het koor staat. Ketelbinkie. Daar hebben die mensen iets mee, én er is aardig wat over te vertellen.
Dagenlang ben ik bezig geweest om ter ondersteuning van mijn verhaal via het Apple-programma Keynote – een soort PowerPoint voor de Mac – allemaal mooie plaatjes en filmpjes te maken voor vertoning op een groot scherm.
Alleen: ik had wel heel veel materiaal, maar nog geen ervaring in het werken met Keynote.
Hoe kon ik nou voor elkaar krijgen dat ik zélf het zogeheten presentatorscherm zou zien, met mijn aantekeningen en een soort preview van het volgende plaatje erbij, en het publiek alleen de plaatjes en filmpjes die ik wilde vertonen?
Dat zou automatisch gaan als ik een extern scherm op mijn Mac aansloot, zo leerde ik uiteindelijk.
Nou ja, daar moest ik dan maar op vertrouwen.
Vóórdat de koorleden er waren voor hun feestavondje in het Van der Valk in Nieuwerkerk, ben ik met een medewerker van deze uitspanning aan de slag gegaan om de boel te testen. Beeld kregen we vrij makkelijk, geluid niet. En het presentatorscherm vertoonde zich ook niet, ondanks het aansluiten van een extern scherm. Lag het aan het soort kabel waarmee dat externe scherm hier werd aangesloten? Eerst hebben we samen van alles geprobeerd, later heb ik in mijn eentje eindeloos zitten prutsen, maar als ik op mijn laptop mijn aantekeningen zag, zag het publiek die ook op het grote scherm, in een vrij lelijke opmaak.
Nou ja, dan maar geen presentatorscherm voor mij met mijn aantekeningen.
Dan maar uit het hoofd.
Dat moest ook lukken.
En het geluid?
Dat meldde zich na verloop van tijd, gelukkig.
Er stond ergens iets verkeerd, zo ontdekte de medewerker van Van der Valk.
Toen ik om een uur of negen dan kon beginnen aan mijn praatje van een half uur of zo, had ik wederom geen geluid. En hoe ik dat op zo’n korte termijn tevoorschijn kon toveren? Ik moest maar gewoon beginnen.
De kunst is om op z’n moment de frustratie een beetje van je af te houden. Als je die in je laat varen, loop je het risico dat je je voordracht helemaal verprutst. Je moet ontspannen en opgewekt blijven.
Dus met onbezwaard gemoed heb ik – uit mijn hoofd, en bij geluidloze beelden – van alles verteld over Ketelbinkie, onder meer over mijn speurtocht naar het moment dat dat lied voor het eerst in het openbaar moet hebben geklonken.
Voor mijn gevoel hing het publiek aan mijn lippen.
En toen ik eens op mijn horloge keek hoe ver we eigenlijk waren, bleek het al tegen kwart voor tien te lopen. De tijd was weggevlogen. Ik moest gewoon gaan afronden.
Eenmaal thuis vroeg Anneke hoe het was geweest.
Tja, ik had natuurlijk veel te veel gevreten van het buffet – vooral het toetjesbuffet kwam regelrecht uit de calorieënhel – maar mijn voordracht was geslaagd. Ik vertelde ook dat ik zelfs nog was toegezongen. Tekst van Kees op de melodie van Ketelbinkie.
Hoe vaak overkomt je dat, dat je wordt toegezongen met een op jou toegesneden tekst? Nou ja, het is me vaker overkomen, en ik weet dan steeds niet zo goed hoe te reageren. Iets in mij kan het ook nauwelijks geloven.
En wat ook wel belangrijk is, zo vertelde ik Anneke: deze spreekbeurt met al zijn hobbels versterkte mijn vertrouwen dat het wel goed komt met het avondje in Theater Walhalla dat ik op 28 oktober aan elkaar ga praten, als eerste in de serie Het Walhalla van De Muzikale Voddenman.
Al zorg ik natuurlijk dat die Keynote dan wel helemaal goed werkt.
jubileumfeest

Rotterdams Smartlappenkoor “Mag Geen Naam Hebben” in Coronatijd 2020 – 2021 in het kort

Logo

we mochten weinig, maar we zaten niet stil:

er was 20 keer een verjaardags- serenade
er kwamen 14 coronaliedjes
en 10 nieuwsbrieven
30 keer Skype repeteren
7 keer buiten zingen
1 keer op proef binnen met een klein groepje
het jubileumfeest werd voorbereid
we zongen een koorlid toe bij zijn werkafscheid

Bij de repetities is het traditie dat een koorlid dat jarig was een liedje uitkiest. Nu dat niet kon hebben twee koorleden liedjes op een telefoontje ingezongen. Als er een jarige was werd het liedje door de telefoon ten gehore gebracht. Een telefoon serenade dus.

Langs de Maas, sta ik vaak in gedachten
Langs de Maas droom ik menige droom
‘k Hou van dokken en kranen
Van silo’s en granen
En ik hou van een schip op de stroom

We zongen vaak met een aantal koorleden via Skype. Zie het commentaar van een koorlid.

Zingen met Skype is gezellig en gezond, doe mee! .

Regelmatig zingen er koorleden met Skype. Dat is niet ingewikkeld, maar heel gezellig en ook nog eens gezond.

We leren wat van Nicky, we mogen een liedje kiezen. Er is altijd iemand die “Patsy” wil zingen. Je ziet andere koorleden tobben met knopjes voor het geluid, en dan lukt het wonderwel toch. Je ziet de vrolijke gezichten en een stukje van hun huiskamer. Techniek is een dingetje, maar geen echt probleem. Doe ook mee! Het fleurt je dinsdag op.

Buiten zingen was een mooie ervaring. Dat hebben we ook een keer of zes gedaan. In het park bij Ommoord en ook achter de Romeynshof. 1 keer hebben we op proef met een klein groepje binnen gerepeteerd. (toen mocht er al iets)

Het bestuur was druk met pogingen om de boel gaande te houden, de financiën te bewaken en te bekijken of we misschien toch iets konden doen.

De nieuwsbrieven kwamen vaker.

Twee koorleden monterden de rest van het koor op met zelfgeschreven liedjes op een bekende wijs.

Twee mannen hebben een koorlid toegezongen bij zijn werkafscheid. De “Lief en leed” pot werd zo nodig gebruikt. De feestcommissie ging onverdroten door met de voorbereidingen voor het uitgestelde jubileumfeest.